Ah

Moralim bozuk. Yaralanmış bir yaban domuzunun morali kadar bozuk. Canım burnumda, sol koltuk altımda alev gibi yanan bir yumru. Her zamankinden çirkin suratım. Her gece loş ışıkta aynaya bakardım, bakmadım bile bu gece. Sağıma yattım ama sanki kalbim sağımda atıyor. Öyle huzursuzum, öyle gergin. Sanki azrailin derdi canımla da, bir sebepten ulaşamıyor; ulaşamadıkça zulmediyor bana. Başımın sağına dolan bu dert. Kusasım geliyor, midem hep ağzımda. 

Avazım çıktığı kadar bağırmak istiyorum, bir sürü el var ağzımı kapatan. Elimi kolumu bağlayıp beni kapatmalarına çok az kaldı. Gevşeyemiyorum, ağlayamıyorum. En son o kadar saçma bir şeyden ağladım ki… Hep böyle yapıyorum. O sefer de onun yüzüne yüzüne ona yazıyorum dedim. Yazmıyorsun dedi, yazıyorum dedim. Biliyordu, biliyordum, yine aynı şey oluyordu. Bu dünyada kimse bana tahammül edemedi. Hep korktular benden, hep istemediler beni. 

Bense istiyorum. Elli ayaklı bir istek bu, karşımda duruyor, yüzüme bakıyor. İsteğimse şu: ölmek istiyorum. Artık ızdırabım sona ersin istiyorum. Çamurun içinde cebelleşmekten canıma doydum. İlk kez öleceğimi bu kadar iyi biliyorum. Artık bu bedeni sürüklemeye gücüm yok. Ters giden her şeyle baş etmeye. 

Berbat bir hayat yaşadım, bu hayatta hiçbir şeyi başaramadım. Kazanamadık, kendim olamadım. Ne para gördüm, ne itibar gördüm, ne sevgi gördüm… Tüm dünya nimetlerine kördüm, sağırdım, dilsizdim sanki. Ben bu dünyada çok çektim. Çok yas tuttum. Her şey çok zor geliyor, dayanamıyorum. Öleceğim için sadece bir zerre üzülüyorum, o da bomboş yaşamanın utancından. Utanıyorum. Kendimi makinaya bağladım, o da işe yaramadı, nefesim yetmiyor, çok utanıyorum. Çok kötüyüm. Her şeyi düzeltme şansım olsa yine ölmek isterim, çünkü artık gücüm kalmadı. Vallahi yapamam vallahi

Al beni artık, bir saniyeye gücüm yok