Bu gece yine burdayım. Yapmayayım yazmayayım ben de isterdim. “Sus” diyorlardı eskiden “Böyle çok ortadasın, gören olmaz.” Beni kimsenin görmediğine ben de iknayım, yoksa çok daha zor olurdu içinde bulunmak. Ne hissediyorum diye aynaya bakıyorum, zavallı çirkin suratıma acıyorum. “Hadi yine iyisin” diyorum “kadınsın” Yalan söylediğimi çok iyi biliyorum. “Ben numara yapmam.” gibi beylik laflar etmek için yaşım hayli var. Ben numara yaparken de gerçeğin ne olduğunu bilirsin o ayrı. Yalan söylemeyi o kadar sevmem ki, her söylediğimde doğrusunu bal gibi bilirler ondan. Benim numaram insanları kandırmak değil, numaram insan olmakta. Öyle bir insanım, öyle bi insanım ki, kendimi gibi derin bir bataklık edasıyla çekiyorum insanlığa. Benim yanımdayken çıkamıyorsunuz insanlıktan, benden uzaklaşmanız hep ondan. Kovmam ayrı mesele, kalmak istediğinizdeki ısrarınıza da vakıfım ben.
Hiç aşık olmadım, hiç sevgi peşinde olmadım, kimseye ısrar etmedim. Güçlü kırsal ve basit biriydim. Kabalığımı saygısızlık olarak nitelendirdiler. Ben ağzımla ayıplar yaptım, siz ellerinizle. Kimse temiz değilse de benim arka bahçemde kazma yok. Kimse gelip “Yaprak bana zarar verdi.” diyemez. Kimsede o göt yok, gelip de bana hesap soramaz. Hiç kıymeti olmayan bir hayatı yaşıyorum, beden diye bu regosol atığını boşuna taşıyorum. Benim yangınım sönmüş, benim suyum süzülmüş, benden verim alamazsınız.
Derdim adamlar değil, derdim ölümler değil, derdim olanlar değil. Derdimi kime desem taşıyamaz, kime göstersem tanıyamaz beni. Ben anlatmayı sevmem, ince bileklerim inadına gülle gibi iner, kalkar. Öfke problemlerim var, öfkelendiriyorsunuz beni. Uzayan saçım, incelen belim ve ilerleyen yaşım… Bunca zaman içinde bir parça etten fazlası olamamanın utancı sarıyor bazı geceler beni. Bu et parçasını bu dönem hepiniz görmeliydiniz, gömüyorum bense. Görmeye kalkan gözlerinize mil çekmek isterdim utanmazlar! Bunla yaşamak ne kadar zor bir kimse de bilmez mi? Bir kimse de bilmiyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
iyi düşün