Eziyetti de, sonuna kadar getiremedim

Eziyet bir his ki, daha tahammül edilmez olanını ben bilmiyorum. Beni sabahın beşinde uykundan eden his eziyet. Seni geceleri yatırmayan his de. Bedenimin acı içinde oluşu da yine bir eziyet de, kırık kabuğumun içindeki kaplumbağa bedenimin yaşadığı acıyı gör bir de. Sızıdan duramıyorum tüm kaslarımda hissediyorum.

Düşündükçe buluyorum, bir zamanlar söylediğim güzel sözler içine işlerken, sonrakiler eziyet olmuş. Biz mutluyduk, ne ara her şey eziyete dönüştü? Ben niye parça parça edilmiş bir torba et gibi hissediyorum? Bütün kimyam değişti, beni duygusal bir kadın yaptı şu kısacık süreç. Bunun için mi gelişti her şey? Evren bana haddimi bildirmek mi istedi?

Evvelde sorunlarım vardı, mutsuzdum, yaşamaya isteğim yoktu. Dünya yansa umrumda olmadığından ne eyvallahım vardı ne bir güzel sözüm. Herkese karşı nefret ve umursamazlık arasında gidip gelen hislerim vardı. 

Şu an en basit insana bile alınıyorum, özellikle onun saçmalığını sen desteklediğinde. Neyse ya sikerler, gerçekten uzun uzun yazamayacağım. Yazmayı bile eziyet haline getiriyorsun.