her kime etsem ahı, üstüne alınmıyor erbabı. önceden beri hep bilmeyeni üstüne alınırdı, ilgisi olmayanı. içimde bir tayfun bu kopan. kendi sesim acı yüklü bir şarkıyı bağırır gibi içime. ve her kime edecek olsam bunla ilgili herhangi bir kelime, cevap "bana ne?" içimi dökmek benim neyime? içime dökülüyor sanki toprağa değen, o aşina kokuyu vermeyen yağmurlar. kendime kilometrelerce uzak gibiyim

 senin bana olan davranışlarını ne zaman iyiye yoracak olsam aklıma getiriyorum: benim ona olan davranışlarımı. tabi fark var, ben bile isteye kötü olmadım, kullanmadım, sadece onun istediği sınırda değildim.

sense, sense beni o sınırda olduğuma ikna ettin, yalanlar söyledin ve işine göre kullandın. ben bir mezarlığa dönmüş bedenimde, üstelik tam kalbimde derin bir mezar varken bile, gün oluyor kendimi bunu düşünürken buluyorum. ha bu değil ki seni affedeceğime ihtimal. değil, sen o şansını kaybettin.

 İzin vermediğim her şey için çok özür dilerim gülüm, ben seni ellerimdeyken hep bıraktım. Sen hep hazırdın, hep biliyordun, idrak edemiyorum. Seni sağ üstü yatırdıklarını düşündükçe nefesim kesiliyor. Sen öyle rahat edemezsin ki. Seni kendimden de kendinden de koruyamadım. Bu yükün ağırlığını bilmeden yaşıyor gibi yapmaktan başım dönüyor artık. Kimse anlamıyor, anlatamıyorum. Hayatta kalan sen olmalıydın, ben değil. Canımın parçası affet, senin affettiğin gibi kimse affetmedi beni